سعدآباد بوشهر

تاریخ سعدآباد از آغاز تاکنون

 

                

منطقه ی سرسبز سعدآباد بانخلستا نهایانبوه ورودخانه های زیبا چون نگینی  سبز دراستان  بوشهر جای  گرفته است .  این  بخش  از توابع شهرستان دشتستان ودرگوشه ی شمال شرقی استان بوشهر برروی طول  جغرافیایی تقریبی   51درجه و8دقیقه شرقی وعرض جغرافیایی  29 درجه و20 دقیقه شمالی واقع شده ا ست .  قسمتهای شمالی این بخش راتپه ماهورهای دنباله کوههای زاگرس فراگرفته وبه تدریج که بسمت  جنوب این منطقه  وارد  می شویم زمین مسطح و بشکل جلگه درمی آید ارتفا ع متوسط این  منطقه درحدود  50 متر ازسطح دریا می باشد . بخش شبانکاره در غرب و بخش  مرکزی  دشتستان در جنوب وشرق وقسمتی ازاستان فارس درشمال وشمال شرقی آن قرار دارد . مساحت این منطقه درحدود 736 کیلومتر مربع می باشد.

نوشته شده توسط رامین و محمد جواد ابراهیم زاده

ادامه نوشته

تصاویری از کشاورزی سعدآباد

لازم به ذکر است که بخش سعدآباد2/3 کساورزی استان را انجام میدهند.عکس های زیر نمونه های کوچکی از نخلستان های شهر است...

ادامه نوشته

دبستان سعدی سعدآباد

                خلاصه ای ازوضعیت کاردبستان سعدی سعدآباد درسنوات گذشته

مدرسه ابتدا تحت عنوان مدرسه دولتی ذکورسعدآبادتاسیس وسپس براساس قانون مصوب 19اسفند ماه

1312اداره معارف واوقاف بنادرجنوب به دبستان تغییرنام می یابد .(دبستان سعدی سعدآباد)

زمان آغاز سال تحصیلی ازنیمه دوم شهریورماه بوده وکلیه کارکنان موظف به حضوردرمدرسه بالباس

متحدالشکل بوده اند موادآموزشی وامتحانی دردوره شش ساله ابتدایی شامل :قرآن وشرعیات واخلاق –

فارسی(خواندن-املاء-انشاء)حساب وهندسه –نقاشی ورسم-خط-سرود-ورزش علم الاشیاء- تعلیمات مدنیه

تاریخ –جغرافیا وکاردستی بوده است .

اموردبستان سعدی تاسال 1337توسطمدیرآموزگارومدیران مدرسه وتحت نظر اداره فرهنگ شهرستان

برازجان انجام وسپس آقای سیدرضا علی رضوی دشتی مدیردبستان سعدی راعلاوه برمدیریت مدرسه به

سمت نمایندگی فرهنگ بخش سعدآبادمنصوب وازاین تاریخ منطقه سعدآباد به نمایندگی تبدیل میگردد.

نمایندگی فرهنگ دربخش سعدآبادطی چندین سال به کارخودادامه داده تااینکه درسال 1357 به اد اره

آموزش وپرورش منطقه ارتقاء یافته است . درسال1361به حکم اداره کل آموزش وپرورش استــــــــــان

بوشهر منطقه شبانکاره ازسعدآبادتفکیک ونمایندگی آموزش وپرورش درشبانکاره نیزتاسیس گردید.

دوستان کامل ترشو بعد میذارم

برگرفته ازhttp://tavvaj.blogfa.com

چشمه و آبشار زیراه

در شمال روستای زیراه در مرکز شهر باستانی توز واقع شده و چشم‌اندازی بسیار زیبا و مناظر طبیعی باصفا دارد این چشمه در گذشته نه چندان دور حمام عمومی روستاهای مجاور آن بوده است.

آب خروجی از این چشمه در مسیری مملو از درخت و گیاه عبور می‌کند و سرسبزی بسیار زیبای این منطقه، به محلی برای حضور گردشگران در ایام تعطیلات و حضور افرادی از شهرها و روستاهای همجوار در همه ایام سال شده است.

آبشاری بسیار زیبا در جوار این روستا از عبور این آب بوجود آمده است که علاوه بر زیبایی ذاتی این آبشار، فضای سرسبز و چشم‌انداز بسیار زیبای دشت پایین دست این آبشار دارای زیبایی‌های بسیار زیادی است.

آبشار تلخ آب

آبشار تلخ آب

این آبشار درشمال روستای تل سرکوه و در جنوب روستای شول واقع شده است و از آبشارهای منحصر به فرد و زیبای استان بوشهر است که سالانه گردشگران فراوانی را از سراسر استان و کشور پذیراست .

آب خروجی از این آبشار در یک محوطه وسیع فرود می‌آید و این منطقه را به استخری طبیعی برای شنا جاوانان این منطقه بویژه در فصول گرم سال بدل کرده است.

جوانان و نوجوانانی از اهالی روستاهای مجاور این آبشار در ایام تعطیلات در اطراف این آبشار حضور دارند که با انجام حرکاتی زیبا و البته خطرناک از ارتفاع حدود 10 متری این آبشار به داخل رودخانه می‌پرند تا هم مسافران را به وجد بیاورند و هم پولی برای خود به دست آورده باشند.

یکی ازکلیپ های قدیمی سعدآباد

حتما این کلیپ زیبا را که از کلیپ های زیبای شهر است را دانلود کنید.

http://uplod.ir/xpypvq0rjyi8/d918acc9f81.mp4.htm

توز

توز  که همچنین طاووس هم نامیده شده در فارس قدیم و از توابع شاپورخوره در ۳۲ فرسنگی شیراز و با فاصله ۱۲ فرسنگی ازجنابه یا بندر گناوه فعلی و تقریباً در محلی بین کازرون فعلی و بندر گناوه واقع بوده‌است. امروزه محل دقیق این شهر معلوم نیست.یاقوت حموی در آنجا که از پارچه‌های توزی اطلاعاتی می‌دهد که دارای بعضی نکات تازه است «جامه‌هایی است نازک با بافت لطیف به غربال شباهت دارند اما دارای رنگ هایی زیبا و حاشیه دوزی طلا هستند. اهالی خراسان به خصوص به این جامه‌ها علاقه‌مند بودند و به همین علت مقدار زیادی از این جامه‌ها به آنجا صادر می‌شد.»^[۱]

نام این شهر در گزارش های مربوط به حرکت سفاین اسکندر مقدونی به صورت تائوکه هم آمده‌است.اصطخری نوشته‌است «توج شهری است بسیار گرم، در گودی جای دارد. خانه‌های آن از گل ساخته شده و شهر دارای نخل‌های فراوان است.» اصطخری از نظر وسعت آن را در ردیف شهر شاپور، اصطخر، کثه، جور و نوبندجان ذکر می‌کند.^[۲]

جایگاه آن را برپایهٔ گواهی‌های تاریخی در بخش سعدآباد شهرستان دشتستان استان بوشهر امروزین می‌دانند. عده‌ای نیز بر این باورند که شهر باستانی توز در نزدیکی روستای آباد، حدفاصل بین آباد و سمل در زیر خاک مدفون شده است. نام این شهر در نوشته‌های گذشتگان به ریخت‌های توز و توه نیز آمده‌است. در پارسی میانه این شهر توژک خوانده می‌شده‌است. آب و هوای این شهر را گرم و خود توج را دارای نخلستان‌های فراوان نوشته‌اند.

ادامه نوشته

چهل خانه

چهل خانه

در شمال سعدآباد از توابع برازجان، رودخانهٔ شاپور از بين صخره‌هاى سنگى و لايه‌‌هاى شن و ماسهٔ متراکم عبور مى‌کند. در دو سمت کمرکش اين صخره‌ها تعداد زيادى دخمه به صورت اتاقک‌هاى کوچک کنده شده است. دخمه‌هاى سمت راست رودخانه به صورت مجتمع در کنار هم قرار گرفته‌اند و تعداد آنها از دخمه‌هاى سمت چپ رودخانه بيشتر است. دخمه‌هاى سمت چپ رودخانه هم از نظر تعداد کمترند و هم به طور پراکنده‌اند. 

در ايوان جلوى اتاق‌ها محل عبور و نشستن و شايد محلى براى دفاع تعبيه شده است. از هر راهرو به درون اتاق و راهرو ديگر راه‌هايى کنده شده است و همچنين براى رسيدن به قسمت پايين آن و دسترسى به آب رودخانه، آثار پلکان‌هاى مصنوعى ساخته شده از سنگ و گل ديده مى‌شود. در بالاى رديف سوم اتاقک‌ها بر فراز يک اتاق، آثار تيشهٔ حجارى که در تزئين سنگ خارا به کار مى‌رفت، باقى مانده است. محل يک کتيبهٔ سنگى چهارگوش نيز که در پيشانى سردر بيرونى غار حک شده، مشهود است. ستون‌هاى منفردى نيز بين فضاهاى دخمه‌هاى بزرگتر قرار گرفته‌اند که از جنس خود صخره و يک پارچه از آن تراشيده شده‌اند. بديهى است اين ستون‌ها به منظور تزئين و يا تنوع در فضا ايجاد شده‌اند. اين دخمه‌ها از درون به هم متصل هستند و در هر يک از اتاق‌ها طاقچه‌ها و آبراهه‌هايى نيز کنده شده است. 

چهل خانه همان‌طورى که از اسمش پيداست به معنى وجود چهل خانه در اين مکان است. گفته مى‌شود چهل خانه به معناى چله‌خانه نيز هست، که مرتاضان و زاهدان در آن زندگى مى‌‌کردند. با مطالعاتى که راجع به اين نوع دخمه‌ها در نقاط مختلف ايران انجام گرفته، احتمال مى‌رود که آنها از نوع دخمه‌هاى تدفينى دوره‌هاى مادى و ساسانى باشند. 

عکس های عزاداری محرم91سعدآباد

عکس های عزاداری محرم91سعدآباد

ادامه نوشته

عزاداری بوشهری

عزاداری بوشهری

ایام محرم و سوگواری برای سید و سالار شهیدان در بوشهر دارای مراسم خاصی می باشد.

در بوشهر عزاداران دور یكدیگر حلقه می زنند و مراسم سینه زنی را در مساجد و حسینیه ها برگزار می كنند. مساجد و حسینیه ها ی بوشهر، در دهه محرم عزاداران زیادی را در خود جای می دهند. سینه زنی بوشهری به این صورت است كه نوحه خوان در وسط می ایستد و بین 5 تا 20 حلقه انسانی دور او تشكیل می شود. سینه زن ها به صورت دایره ای می چرخند و حركت پای آنان با نوای نوحه خوان هماهنگی دارد.

نوحه خوانی ابتدا با ریتم ملایم آغاز می شود و سپس تند شده تا وقتی كه نوحه خوانی به مقطعی با عنوان «واحد» می رسد. در این قسمت نوحه های حماسی خوانده ، سینه زدن ها تند شده و پاها به زمین كوبیده می شود. این مقطع با یك آهنگ قطع می شود و سپس با نوحه ای دیگر تكرار می شود. پس از اتمام این نوحه مراسم سینه زنی به پایان می رسد.

آلات موسیقی در دسته های عزاداری بوشهر نیز متفاوت است. طبل بسیار بزرگی به نام«دمام»، سنج و بوق مخصوصی با صدایی بلند، در دسته ها نواخته می شوند.

«دمام» را هر كسی نمی نوازد، تنها افراد با تجربه می توانند دمام بزنند. سر دسته دمام زن ها كه «اشكون زن» خوانده می شود، راهنمایی دمام زن ها را برعهده می گیرد و با ریتمی متفاوت از دیگران دمام می زند.

تعزیه خوانی نیز در بوشهر رواج دارد. تعزیه خوان ها در چند میدان بزرگ شهر جمع می شوند و صحنه های تاسوعا، عاشورا،‌ شام غریبان و 13 محرم را به تصویر می كشند.

غذاهای كه در محرم به صورت نذری تهیه می شوند، غالبا محلی هستند. در صبحانه، نان و آش بوشهری (آش سبزی و گوشت) داده می شود، ناهار و شام نیز اكثراً شكر پلو و قیمه بوشهری (كه چلو قیمه خوانده می شود)است. شكرپلو را با شكر و زعفران درست می كنند و قیمه را هم با گوشت و نخود له شده می پزند.

حلوای برنجی، حلوای آردی، شله زرد و حلیم هم در مناطق مختلف بوشهر به صورت نذری به مردم عزادار داده می شود.